مىخواهيد بيان را زياده كنم ؟ ابو ذرّ گفت : بلى يا رسول اللّه زياده فرمائيد ! فرمود : اى ابا ذرّ ! اگر يكى از ايشان خواهش داشته باشد به چيزى از مشتهيات دنيا و صبر كند و طلب آن نكند اجر او اين است كه چون به خاطر آرد آرزويش را و غمگين شود و نفسى بكشد ، بنويسد خداى تعالى از براى او هر نفسى دو هزار هزار حسنه و محو كند از نامهء اعمال او دو هزار هزار سيّئه « 174 » ، و بلند گرداند از براى او دو هزار هزار درجه . اى ابا ذرّ ! اگر مىخواهى بيان را زياده كنم ؟ گفتم : اى دوست من اى رسول خدا زياده فرمائيد ! فرمود : اگر يكى از ايشان صبر كند با اصحاب خود و از ايشان دورى نكند و صبر كند در مثل گرسنگى ايشان و سختى غم ايشان ، اجر او مثل اجر هفتاد كس باشد از جماعتى كه جهاد كرده‌اند با من در جهاد تبوك . اگر مىخواهى بيان را زياده كنم ؟ گفتم : بلى يا رسول اللّه زياده بفرمائيد ؛ فرمود : اگر يكى از ايشان بگذارد پيشانى خود را بر خاك و بگويد آه ! بگريند ملائكهء هفت آسمان از جهت رحمى كه آيد ايشان را بر او . پس بگويد خداى تعالى اى ملائكهء من ! چيست شما را كه مىگرييد ؟ بگويند : اى معبود و سيّد ما چگونه نگرييم كه دوست تو بر زمين بگويد آه از دردى كه دارد ، بفرمايد خداى تعالى : اى ملائكهء من گواه باشيد كه من راضيم از بندهء خود به واسطهء صبرى كه مىكند در سختى و طلب راحت نمىكند . بگويند ملائكه : اى پروردگار و سيّد ما ! ضرر نمىرساند هيچ سختى به بنده و دوست تو بعد از آنكه تو در حقّ

--> ( 174 ) - براى چنين مؤمن كامل الايمان كه از اولياء مقرّب حق است گناه نه از نوع گناهان معمولى و عادّى بشمار مىرود بلكه از نوع « حسنات الابرار سيّئات المقرّبين » است يعنى گناهان چنين كسان براى مؤمنان معمولى در حكم حسنات و كارهاى پسنديده است ، زيرا شأن و موقعيّت ايشان را در مقام قرب حقّ مقتضياتيست كه كمتر قصور از اين مقتضيات و لو به حكم لوازم بشريّت باشد در حكم گناهست به اين بيت از يك غزل حضرت راز توجّه شود : عارف ار غفلت دمى از شاه جُست * بايدش صد سال استغفار كرد